एक कोल्हा सकाळपासून शिकारीसाठी हिंडत होता. दुपार उलटली, तरी त्याला सावज
काही मिळाले नाही. उन्हा-तान्हात हिंडून तहानेने जीव मात्र व्याकुळ झाला. म्हणून तो इकडे-तिकडे
प्यायला कुठे पाणी मिळते का, ते शोधू लागला. एका ठिकाणी त्याला विहीर दिसली, म्हणून पाणी
किती खोल आहे, हे तो विहिरीत डोकावून पाहू लागला. तेवढ्यात तोल जाऊन तो विहिरीत
पडला.

आता विहिरीबाहेर कसे पडावे, याचा तो  विचार करीत असता एक बोकडही पाणी पिण्यासाठी
तेथे आला. विहिरीच्या काठावर उभे राहत तो विहिरीत असलेल्या कोल्ह्याला म्हणाला, “काय
रे मित्रा, प्यायला पाणी चांगले आहे का?” त्यावर कोल्हा ढोंगीपणाने म्हणाला, “अरे बोकड़दादा,
पाणी नुसते चांगलेच नाही, अमृतासारखे गोड आहे बघ.” हे ऐकताच मागचा-पुढचा विचार न करता
बोकडाने विहिरीत उडी टाकली. बोकडाची शिंगे चांगलीच लांब होती. कोल्ह्याने ही संधी हेरली.
बोकडाच्या शिंगावर उभा राहात त्याने विहिरीबाहेर उडी मारून संकटातून आपली सुटका करून
घेतली. बोकड मात्र पोहता येत नसल्याने पाण्यात गटांगळ्या खाऊन मरण पावला.

तात्पर्य : लबाड लोकांच्या आमिषाला फसू नये.

वृत्तपत्रे केव्हा सुरू झाली?

आजकाल दिवस उजाडतो तो वृत्तपत्र विक्रेत्यांच्या आरोळ्यांनी. या आरोळ्या हीच आपली
भूपाळी ठरते. सकाळी उठून हातात पेपर पडला नाही तर आपण अस्वस्थ बनतो. वृत्तपत्रांतून
घरबसल्या आपल्याला जगभरच्या बातम्या कळतात. सिनेमांच्या जाहिरातीही बघायला मिळतात.
चीनमध्ये सुमारे १००० वर्षांपूर्वी ’चिंग पाव’ नावाचा एक जाहीरनामा निघायचा. चिंग पाव याचा
अर्थ राजधानीतील घडामोडी. या जाहीरनाम्याद्वारे सरकार जनतेला राजधानीतल्या घटनांची माहिती
देत असे.

इ. स. १७७२ मध्ये लंडनमध्ये ’मॉर्निंग पोस्ट’ हे वृत्तपत्र सुरू झाले. हे आधुनिक अर्थाने
खरे वृत्तपत्र. त्याआधी व्हेनिसमध्ये भिंतीवर सरकारी गॅझेटियर चिकटवण्यात यायचे. हे गॅझेटियर का?
तर याची किंमत एक ’गॅझेटा’ होती. पुढे बर्‍याच वृत्तपत्रांनी ’गॅझेट’ हे नाव स्वीकारले.
मध्यंतरी आर्थिक संकटात सापडलेले आणि  संपामुळे बंद झालेले आणि आता पुन्हा चालू होऊन
बंद पडण्याच्या मार्गावर असलेले ’लंडन टाइम्स’ हे आजचे सर्वांत जुने वृत्तपत्र. भारतातल्या
‘बेंगाल गॅझेट’ची सुरुवात ही भारतीय वृत्तपत्रसृष्टीची सुरुवात मानण्यात येते. इ. स. १९८० मध्ये भारतीय
वृत्तपत्रसृष्टीची द्विशताब्दी साजरी करण्यात आली.

तिसर्‍याचा लाभ

उन्हाळा फार कडक पडला होता. अरण्यात कुठे पाण्याचा टिपूस नजरेस पडत नव्हता. अशा
वेळी पाण्याच्या शोधात फिरत- फिरत एका डबयाजवळ सिंह आणि रानडुक्कर एकाच वेळी
आले. प्रथम कोण पाणी पिणार, यावरुन दोघांचे भांडण जुंपले. कोणीच कोणाचे ऐकेना. शेवटी
ते एकमेकांच्या अंगावर धावून जात एकमेकांना रक्तबंबाळ करु लागले. मग थकून थोडा वेळ
विश्रांती घ्यावी, म्हणून ते थांबले असता, ” येथे कोणाचा तरी मुडदा पडेल आणि त्यावर आपल्याला
ताव मारता येईल” असे वाटून आकाशात गिधाडे घिरट्या घालू लागली. “आकाशात घिरट्या
घालणारी गिधाडे पाहताच व त्याचे मर्म लक्षात येताच रानडुक्कर सिंहाला म्हणाले, ” अरे आपण
असेच एकमेकांशी भांडून एकमेकांना ठार करावं आणि या क्षुद्र गिधाडांनी आपल्या मांसाचे तुकडे
तोडावेत, यापेक्षा दुर्दैव ते कोणतं? त्यापेक्षा हे भांडण मिटलेले बरं.” हे म्हणणं सिंहालाही पटलं,
तेव्हा रानडुक्कर म्हणाले, “मग सिंह महाराज, तुम्हीच पाणी प्या प्रथम.” तेव्हा सिंह म्हणाला,
“नको, तूच पी.” यावर रानडुक्कर म्हणाले, “नाही महाराज, तुम्ही माझ्यापेक्षा मोठे म्हणून
तुमचाच मान प्रथम. आता प्या पाणी.”

तात्पर्य : तडजोड करुन भांडण मिटविले, तर नुकसान होत नाही

चीनची भिंत कोणी व का बांधली?

युरी गागारिन या अंतराळवीराने पहिल्यांदा जेव्हा पृथ्वीप्रदक्षिणा केली तेव्हा पृथ्वीवरच्या ज्या

प्रमुख खुणा त्यानं बघितल्या, त्यांत जगातल्या सात आश्चर्यांत समाविष्ट होणारी चीनची भिंतही होती.  चीनची भिंत हे ’चायनीज वॉल’ चं मराठी भाषांतर आपण गेली कित्येक वर्षे वापरतोय. प्रत्यक्षात ती  तटबंदी आहे.

ही भिंत १६८४ मैल लांब (२६९५ कि. मी.) असून तिची उंची ४ ते १० मीटर आहे.तर जाडी १० मीटर आहे. ही भिंत बांधायला इ. स. पूर्व २२१ मध्ये सुरुवात झाली आणि १५ वर्षांनंतर ती पूर्ण झाली. शिह-हुंग-ली या चिनी सम्राटानं चीनमधली छोटी छोटी राज्ये एकत्र करून इ. स. पू. २४६ मध्ये चिनी साम्राज्याची स्थापना केली होती. चीनच्या उत्तरेला क्रूर असे मंगोल लोक होते.  त्यांच्याकडून आपल्या साम्राज्यास धोका पोहोचू नये.

म्हणून शिह-हुंग-लीने ही भिंत बांधायचा निर्णय घेतला. अर्थात याचा उपयोग झाला नाही तो नाहीच. १५ वर्षे बांधकाम चाललेल्या या भिंतीपायी निम्मी चिनी जनता वेठबिगार करत होती, या बांधकामात हजारो कामगार मृत्युमुखी पडले. यामुळे चिनी क्रौर्याचे प्रतीक म्हणून या भिंतीकडे बघण्यात येते.