एका गावात एक शेतकरी राहत होता. दिवसभर
शेतात राबून तो आपल्या कुटुंबाचा चरितार्थ चालवित
असे. त्याला चार मुले होती. आता ती मोठी झाली
होती. पण त्यांना काम करण्याचा, शेतात राबण्याचा
फारच कंटाळा. आयते खाऊन टिवल्या-बावल्या
करण्यातच त्यांचा वेळ जात असे. आता तो शेतकरी
फारच म्हातारा झाला होता. कधी मरण येईल, याचा
भरवसा नव्हता. आपल्यानंतर आपल्या मुलांचे कसे
होणार, याची त्याला चिंता लागली होती.

म्हणून एके दिवशी त्याने आपल्या चारही
मुलांना जवळ बोलावून सांगितले, “मुलांनो, माझा
आता काही भरोसा नही. मी सर्व जमीन, त्यातील
बागा तुमच्या स्वाधीन करतो आहे. याच जमिनीत
कुठे तरी मी पैसा पुरून ठेवला आहे. आता नेमका
कुठे, ते मला आठवत नाही. तुम्ही सर्व जमीन
खोदून काढा. कुठे तरी तो तुम्हाला सापडेल.” हे
ऐकून मुलांना फारच आनंद झाला. आयते घबाड
हाती पडेल, असे त्यांना वाटले.

उद्याच्या उद्या शेतं खांदायला सुरुवात करू,
असे म्हणून ते झोपी गेले. सकाळी बघतात, तो
म्हातारा मरण पावलेला. मग त्याचे सर्व क्रियाकर्म
केल्यावर सर्व आले. जमिनीची चांगली मशागत
केली, तर पीक चांगले येऊन पैसाही हाती येतो,
हे त्यांना कळून चुकले. वडिलांच्या सांगण्याचा हाच
अर्थ, हे त्यांना मनोमन पटले.

तात्पर्य  : धन-पैसा कशाही स्वरूपात मिळतो.
प्रत्यक्ष पैसाच मिळाला पाहिजे, असे नव्हे

कुंकू लावल्याने महिलांना कोणते लाभ मिळतात?

एक नवीनच लग्न झालेला फॉरेस्ट ऑफीसर आपल्या पत्नीसोबत जंगलातील क्वार्टरमध्ये रहात
होता. त्याच्या पत्नीला ब्लीडिंगचा त्रास सुरू झाला. रक्त जाणे थांबतच नव्हते. शहरातील डॉटरकडे
बायकोला घेऊन गेला. डॉटरांनी खुप प्रयत्न केले. शेवटी डॉटर म्हणाले की, तुमची पत्नी वाचणे
कठीण आहे. तीच्या काही इच्छा असतील तर त्या पुर्ण करा. फॉरेस्ट ऑफीसर आपल्या पत्नीला
घेऊन परत जंगलातील क्वार्टरमध्ये आला. फॉरेस्ट ऑफीसर चिंता करत होता की, काय करावे?
तेवढ्यात तेथे जंगलातील आदीवासी म्हातारा आला. त्याने ऑफीसरला विचारले की, काय
झाले? ऑफीसरने सर्व सांगीतले. तेव्हा तो म्हातारा म्हणाला की, मी सांगतो तसे कर.
म्हातार्‍याने शुद्ध कुंकू व एक केळ आणायला लावले. केळ सोलून फाकवून त्यात ते शुद्ध कुंकू
घातले. आणी ते केळ ऑफीसरच्या पत्नीला खायला दिले. तासा दोन तासाने तीन वेळेस अशी तीन केळ
खायला दिली. काय आश्चर्य! ब्लीडिंग थांबले. तीन चार दिवसात त्याची बायको चालायला व फिरायला
लागली. लहान मुली व लग्न झालेल्या महीला या कपाळावर कुंकू लावतात. जिथे कपाळावर कुंकू लावतात तेथे
अयुप्रेशरचा पिच्युटरी ग्लॅन्डचा पॉईंट आहे तसेच तेथे आज्ञाचक्र पण आहे.

तीथे शुद्ध कुंकू लावले
की, कुंकवातील द्रव्य तीथे ऍबसॉर्व्ह होऊन पिच्युटरी ग्लॅण्ड एटीव होते. त्यामुळेच शरीरातील
हार्मोन्स सिक्रीशन व्यवस्थित होते. म्हणुनच पुर्वी महिलांना मासीक पाळीचे त्रास जास्त होत नव्हते.
हळदीच्या शुद्ध कुंकवाचे टिंचर करून ते होमिओपॅथिक पद्धतीने सुक्ष्म करून त्याची साखर
केल्यास आणि मासीक पाळीचा त्रास असलेल्या महीलांना खायला दिल्यास तीन ते चार महिन्यात
त्यांचा मासीक पाळीचा त्रास कमी होऊन पाळी नॉर्मल होऊ लागते. कुंकवाच्या गोळ्या करून
दिल्या त्यामुळेच चार दिवसांनंतर होणारे ब्लीडिंग थांबले. आपल्या पुर्वजांनी लग्न झालेल्या महीलांनी
दररोज कुंकू लावावे, हि प्रथा पाडून आपल्या घरातील महीलांचे आरोग्य संभाळले.
पण आज ज्या सुशिक्षित, फॉरवर्ड महीला आहेत, त्यांना कुंकू लावायला लाज वाटते किंवा
कमीपणाचे वाटते. त्या कुंकवाऐवजी टिकली लावतात. हि गोष्ट खूप चुकीची आहे. जो फायदा
कपाळावर कुंकू लावून होतो तो फायदा टिकली लावून मिळत नाही. कपाळावर कुंकू लावताना किंवा
औषध म्हणून घेताना, ते कुंकू शुद्ध असणे खुपच आवश्यक आहे. मात्र कुंकू शुद्ध आहे की नाही याची
दक्षता जरुर घ्यावी. शुद्ध कुंकवाला हळदीचा वास येतो. थोडे कुंकू हातावर घेऊन त्यात थोडा ओला
चुना मिसळला तर शुद्ध कुंकू काळे पडते पण जर त्या कुंकवात भेसळ असेल तर ते लाल होते.

राजाचे डोळे उघडले. 

त्या देशाचा राजा भयंकर अत्याचारी आणि  जुलमी स्वभावाचा होता. श्रीमंतांना जबरदस्ती करून
तो लुटीत असे, गरिबांना जिणे नकोसे करून सोडी, त्यामुळे राज्यातील जनता अगदी वैतागून
गेली होती. ‘देवा, राजाच्या जाचातून सोडव,’ अशी ती परमेश्वराची प्रार्थना करीत असे. मात्र एके
दिवशी चमत्कार व्हावा, तसे झाले. राजा शिकारीहून राजवाड्यात परतला, तसे त्याने दवंडी पिटून सर्व
प्रजेला राजवाड्यात बोलवून सांगितले, “प्रजाजनहो, आजपर्यंत मी तुम्हाला फार
छळले. तुमच्यावर जुलूम-जबरदस्ती करून भंडावून सोडले. मी तुमच्याशी फार अन्यायाने वागलो. ही माझी
चूक झाली. परंतू आजपासून मी तुमच्यावर कसलाही अत्याचार करणार नाही. तुम्हाला सुखासमाधानात
आनंदी ठेवीन.” राजाचे हे बोलणे ऐकून प्रजेला फारच आनंद झाला. राजा इतका बदलला की, लोक त्याला
न्यायी, प्रजाहितदक्ष, वैभवशाली राजा मानू लागले. एकदा राजा खुषीत येऊन गप्पा मारीत असता
प्रधान म्हणाला, “महाराज, आपण एकाएकी एवढे कसे बदललात?‘’ तेव्हा राजा म्हणाला,
“प्रधानजी, तुम्हाला आठवत असेल, त्या दिवशी मी कोणाला न सांगता शिकारीला गेलो होतो.
मी एका कोल्ह्याच्या मागावर असता एका कुत्र्याने कोल्ह्याचा लचका तोडला, पण तेवढ्यात कोल्हा
बिळात शिरला असे मला दिसले. तो कुत्रा मग तसाच पुढे निघाला असता समोरून येणार्‍या लांडग्याने त्याचे
नरडे फोडून त्याला ओढीत चालवले. तोच समोरून एक भरधाव घोडा आला आणि त्याने लांडग्याला एक
सणसणीत लाथ हाणताच लांडगा जागेवरच मरुन पडला. घोडा तसाच पुढे निघाला असता समोरून
आलेल्या सिंहाने त्याच्या डोयावर हल्ला करून त्याला ठार मारले.
सिंह त्याच्यावर ताव मारीत असता कुठून तरी एक बाण सूं सूं करत आला आणि गचकन
सिंहाच्या मानेत रुतला. या सर्व घटना पाहून माझे डोळे उघडले. मनाशी विचार केला, वाईट कृत्यांची
फळं वाईटच मिळतात, हेच खरं. मग मी पुढे गेलोच नाही. तसाच माघारी फिरलो आणि मनाशी निश्चय
केला की आजपासून कोणावरही अन्याय करायचा नाही. प्रजेचे जेवढे भले करता येईल, तेवढे करण्याचा
आटोकाट प्रयत्न करायचा.”

तात्पर्य :  आपले वर्तन जर चांगले असेल तर
लोकही आपल्याशी चांगले वागतात.

जाहिरातींचा उगम आणि विकास कसा झाला?

आपण जर अरेबियन नाईट्स किंवा पौराणिक कथा, बखरी वगैरे वाचल्या तर आपल्या असे
लक्षात येईल की, जाहिरात ही कला फार पूर्वीपासून अस्तित्वात आहे. पूर्वीच्या काळी राजे लोक आपल्या
लग्नाच्या मुलीची दवंडी पिटवून जाहिरात करायचे. नापितांकडून गावातल्या अनेक गोष्टींची जाहिरात
व्हायची. बाजारात व्यापारी आपल्या मालाची ओरडून जाहिरात करायचे. काही शिलालेखांत राहण्याच्या
व्यवस्थेची, राजानं केलेल्या उत्तम कामांची स्तुती आढळते. ही ही एक प्रकारची जाहिरातच होती. पुढे
भाटांनी ही कामगिरी आपल्या शिरावर घेतली.

इ. स. १४५० मध्ये छपाई कलेचा शोध लागल्यावर पहिली दहा वर्षेतरी छापील जाहिराती
होत नव्हत्या. पहिली छापील जाहिरात करण्याचा मान विल्यम कॅस्टनकडे जातो. इ. स. १४६०
मध्ये विल्यम कॅस्टनने एका धार्मिक पुस्तकात एक जाहिरात छापली. ही पहिली छापील जाहिरात.
पुढे वृत्तपत्रांची सुरुवात झाली आणि लगेचच वृत्तपत्रीय जाहिरातीही सुरू झाल्या. आज जाहिरात
करणे हा एक प्रचंड मोठा धंदा होऊन बसला आहे. अमेरिकेसारख्या देशात दरवर्षी २५ ते ३०
अब्ज डॉलर एवढी रक्कम जाहिरातीपोटी खर्च होते. यात सिनेमाचा समावेश नाही. टी. व्ही., रेडिओ,
नियतकालिके यांच्या उत्पन्नाचा बराच मोठा भाग हा जाहिरातींवर अवलंबून असल्यामुळे आजकाल
बहुतेक प्रगत देशांतून जाहिराती जास्त व कार्यक्रम कमी अशीच परिस्थिती निर्माण झाली आहे.