सलिकॉन हे मूलद्रव्य निसर्गात शुद्ध स्वरूपात सापडत नाही, पण निसर्गात सापडणार्‍या अनेक खनिजांत सिलिकॉन-डाय-ऑसाइड या स्वरूपात ते असते. पृथ्वीच्या कवचात फार मोठ्या प्रमाणात हे सिलिकॉन-डाय-ऑसाइड सापडते. हे सिलिकॉनय्डाय-ऑसाइड विद्युत ऊर्जेच्या सहाय्यानं तापवून, त्यापासून शुद्ध सिलिकॉन मिळवता येते. हे क्वार्टझ, अगेट, जास्पर, कार्नेलियन अशा स्वरूपात सापडत असते. क्वार्टझ हे स्फटिक रूपात सापडणारे सिलिकॉन- डाय-ऑसाइड. सिलिकॉनचे शुद्ध स्वरूपात इलेट्रॉनिक उद्योगात महत्त्वाचे उपयोग आहेत.

पोलादात मिश्रण केलेले सिलिकॉन पोलादाची भारक्षमता वाढवते, तर सिलिकॉन व कार्बन यांचे मिश्रण हे पॉलिशिंग धंद्यात वापरले जाते. प्रकाशकीय घट आणि ट्रान्झिस्टर्स यांच्यामध्येही सिलिकॉन वापरले जाते. याशिवाय सिलिकासँडचा- यात क्वार्टझच्या वाळूचा समावेश आहे याचा उपयोग निरनिराळ्या प्रकारच्या काचा तयार करताना होतो. अनेक मानवी उपयोगाची खनिजे ही निरनिराळ्या मूलद्रव्यांची सिलिकेट्स असतात.

एका रानात खूप प्राणी राहत होते. त्यांत एक  चांगले धष्टपुष्ट गाढव आणि एक लांडगाही राहत
होता. एकदा लांडग्याने त्या धष्टपुष्ट गाढवाला चरताना पाहिले. याचे थोडे जरी मास खायला मिळाले, तर
काय मजा येईल, असा विचार लांडग्याच्या मनात येताच त्याच्या तोंडाला पाणी सुटले. या गाढवाला
कसे फसवावे, याचा विचार त्याच्या मनात आला आणि त्याने एक बेत रचला.
लांडग्याने वैद्याचे सोंग घेतले आणि सर्व प्राण्यांना कळविले की, “मी अनेक देशांत
हिंडून-फिरून सर्व औषधांची माहिती घेतली आहे. माझ्याकडे सर्व रोगांवर रामबाण औषधी वनस्पती
आहेत. प्राण्यांचे सर्व रोग मी बरे करू शकतो.” लांडग्याचा आपल्यावर डोळा आहे, फसवून
माझे मांस त्याला खायचे आहे; म्हणूनच त्याने हे ढोंग रचले आहे, हे गाढवाने ओळखले आणि त्या
लांडग्याला चांगली अद्दल घडवावी, असा विचार गाढवाच्या मनात आला.
मग भोळेपणाचा आव आणून गाढव खोटेच लंगडत-लंगडत लांडग्यापुढे गेले आणि म्हणाले,
“वैद्यमहाराज, माझ्या पायात काटा घुसल्याने मी अगदी वैतागून गेलो आहे. कृपा करून त्यावर काही
उपाय करा.” यावर लांडगा साळसूदपणा दाखवित म्हणाला, “अरे मित्रा, असा माझ्याजवळ ये; म्हणजे
मला तुझा पाय चांगला पाहता येईल.” लांडगा असे म्हणताच गाढव त्याच्याजवळ गेले आणि आपल्या
मागच्या पायाची अशी सणसणीत लाथ लांडग्याच्या तोंडावर हाणली की, ह्या तडाख्याने त्याचे तोंड
फुटून तो मोठमोठ्याने आकांत करू लागला. असे पाहताच गाढवाने धूम ठोकून तेथून पलायन केले;
आणि जाता-जाता म्हणाले, “मला फसवतोस काय लबाडा! आता बस कोकलत.”

तात्पर्य : आपल्यापेक्षा सवाई कोणी तरी भेटतोच.

जगरहाटी आमूलाग्र बदलून टाकणारा शोध कोणता असा प्रश्न विचारला गेला, तर आपल्याला अग्नि, चाक, मुद्रणयंत्र आणि अर्थातच पर्सनल कॉम्प्युटर किंवा सेलफोन यांची आठवण होईल. ती तशी चुकीचीही असणार नाही. पण
अतिपरिचयादवज्ञा म्हणतात त्याची प्रचिती म्हणूनच की काय आपल्याला साध्यासुध्या चष्म्यांची आठवण
येणार नाही. पण विचार करा चष्म्याचा शोध लागला नसता तर किती जणांची आयुष्यं उद्ध्वस्त
झाली असती. मोटार किंवा असंच दुसरं कोणतंही वाहतुकीचं साधन चालवणं तर सोडाच पण
साधं रस्त्यावरून चालणंही मुश्कील झालं असतं. कशाचंही वाचन करणं अशय होऊन बसलं असतं
आणि ते सर्व सोडून नुसता टीव्ही बघायला म्हटलं तरी तेही साध्य झालं नसतं. तरीही या अतिशय
उपयुक्त साधनाचा शोध कुठं आणि कधी लागला, याविषयी छातीठोकपणे काहीही सांगता येणे शय
नाही. तसा काचेचा शोध चार हजार वर्षांपूर्वीच लागला होता. पण त्या काचेपासून घासून घासून
भिंग बनवता येतात याचा पत्ता मानवाला लागला नव्हता. तो लागला तेव्हाही त्यातून वस्तूची प्रतिमा
वृद्धिंगत करणार्‍या मॅग्निफाइंग ग्लास तयार केल्या गेल्या. त्यांनाच मग वेगवेगळ्या मखरांमध्ये बसवून
त्याच्यापासून हातात धरून वस्तू पाहण्यासाठीची साधनं बनवली गेली. पण त्यांना चष्मा म्हणता
येणार नाही. कारण एक तर ते साधन हातात धरून एखादी वस्तू न्याहाळता येत असे. पण ते सतत
डोळ्यांसमोर धरून वाटेवरून चालणं किंवा वाचन करणं शय नव्हतं.
पुढं क्वाटर्झ या निसर्गात मिळणार्‍या पदार्थापासून भिंग तयार करता येतात याचा शोध
लागल्यावर चष्मा बनवायला सुरुवात झाली. असे पहिले इटलीमध्ये १२६८ ते १२८९ या काळात
तयार केल्याचा पुरावा मिळाला आहे. डॉमिनिकन धर्मगुरू जोर्दानो द पिस्का याने २३ फेब्रुवारी १३०६
या दिवशी दिलेल्या प्रवचनामध्ये आपली दृष्टी सुधारणार्‍या या चष्म्याचा वापर सुरू होऊन वीस
वर्षही उलटली नाहीत, असं स्पष्टपणे म्हटलं होतं. ही भिंगं जनावरांची हाडं, कातडी किंवा धातू यापासून
तयार केलेल्या फ्रेममध्ये बसवली जात. अशा प्रकारचे चष्मे अर्थात नाकावर एका घट्ट बसणार्‍या
चापानं बसवले जात. हे सोईचं नव्हतं आणि काही वेळ गेल्यानंतर नाकाचा तो भाग दुखायला लागे.
पण त्या फ्रेमला काड्या जोडून त्या कानांवर ठेवल्या तर चष्मा कोणतीही वेदना न जाणवता दीर्घ काळ
वापरता येऊ शकतो, याचा शोध लागायला आणखी चारशे वर्षं लोटावी लागली. आज वापरले जातात
तशा प्रकारचे चष्मेही युरोपातच, इटली व फ्रान्स इथं प्रथम तयार केले गेले.
यापुढचं महत्त्वाचं पाऊल उचललं गेलं ते अमेरिकेत. तिथं बेन्जामिन फ्रॅन्कलिन याला
दूरवरचं पाहण्यासाठी आणि वाचण्यासाठी अशा दोन चष्म्यांचा वापर करावा लागत असे. वारंवार त्यांची
अदलाबदल करायला तो कंटाळला. तेव्हा त्यानं त्या दोन्ही चष्म्यांच्या काचा अर्ध्यावर कापून एकमेकींना
जोडून टाकल्या. अशा रीतीनं पहिला बायफोकल चष्मा अस्तित्त्वात आला

वाळूची दलदल हा काय प्रकार आहे? दलदल म्हटली की पाणी आले. दलदलीत
रुतलेला माणूस किंवा प्राणी जसजसा या चिखलातून बाहेर यायचा प्रयत्न करतो, तसतसा
तो अधिकाधिक खोल रुतत जातो हा आपला अनुभव. नेहमीच्या दलदलीत खाली चिकण
मातीचा थर आणि वरती वाळूचा मोठा थर असतो. ही दलदल नदीचा काठ किंवा समुद्र किनारा
यांच्याजवळ असते.
या वाळूत पुराच्या वेळेस किंवा भरतीच्या वेळेस पाणी भरले जाते, पण चिकण मातीतून हे
पाणी मुरू शकत नाही. यामुळे ते वाळूतच साठून राहते व हळूहळू दलदल तयार होते.
या दलदलीत फसल्यावर खूप जलद हालचाल किंवा घाबरून धडपड केली की, बुडत्याचा पाय
खोलात अशी परिस्थिती निर्माण होते. अशा तर्‍हेने दलदलीत माणसापासून हत्तीपर्यंत कुठल्याही
आकार-प्रकाराचा प्राणी सापडून बुडतो. वाळवंटात वार्‍यानं वाळू चाळली जाऊन वाळूचे थर बनतात.
यातच तापमानाचा फरक निर्माण होऊन वाळूचे वरून खाली व खालून वर असे चक्रीप्रवाह सुरू
होतात. अशा वाळूच्या थरांना वाळूची दलदल म्हणतात. मात्र यात पाणी नसते. अशा वाळूप्रवाहात
सापडलेल्या माणसाला किंवा वाहनाला वाचवणे अवघडच असते